UML در برابر طراحی شیءگرا

Table of Contents hide

زبان مدلسازی یکپارچه (UML) و طراحی شیءگرا (OOD) هر دو روش‌های گسترده‌ای برای مدلسازی و طراحی سیستم‌های نرم‌افزاری هستند. اگرچه این دو روش شباهت‌های زیادی دارند، اما تفاوت‌های کلیدی نیز وجود دارد. این مقاله به بررسی جامع هر دو UML و OOD می‌پردازد و تفاوت‌ها و شباهت‌های بین آنها را برجسته می‌کند.

UML چیست؟

UML یک زبان بصری است که برای مدلسازی سیستم‌های نرم‌افزاری استفاده می‌شود. این زبان مجموعه‌ای استاندارد از عناصر گرافیکی را ارائه می‌دهد که برای ایجاد نمودارها به کار می‌روند و ساختار، طراحی و رفتار یک سیستم نرم‌افزاری را نمایش می‌دهند. UML روشی استاندارد برای مدلسازی و مستندسازی سیستم‌های نرم‌افزاری ارائه می‌دهد که به متخصصان نرم‌افزار کمک می‌کند تا طرح‌ها و ایده‌های خود را به راحتی با دیگران به اشتراک بگذارند. علاوه بر این، UML می‌تواند برای تولید کد استفاده شود که میزان کدنویسی دستی را کاهش داده و فرآیند توسعه را تسریع می‌کند.

زبان مدلسازی یکپارچهمی‌توان آن را پیشرفتی از تحلیل و طراحی شیءگرا (OO) دانست. ایده اصلی پشت طراحی شیءگرا این است که شی‌ها هم داده‌ها و هم روش‌هایی را شامل می‌شوند که آنها را کنترل می‌کنند، در حالی که داده‌ها حالت شی را نشان می‌دهند. کلاس‌ها که شی‌ها را توصیف می‌کنند و سلسله مراتبی را برای مدلسازی سیستم‌های واقعی ایجاد می‌کنند، برای این منظور استفاده می‌شوند. سلسله مراتب از طریق ارث‌بری نمایش داده می‌شود و کلاس‌ها می‌توانند به روش‌های مختلفی نیز مرتبط شوند که مورد نیاز باشد.

طراحی شیءگرا چیست؟

از طرف دیگر، OOD یک رویکرد طراحی است که برای ساخت سیستم‌های نرم‌افزاری استفاده می‌شود. این رویکرد بر اصول برنامه‌نویسی شیءگرا استوار است که به دنبال مدلسازی سیستم‌های نرم‌افزاری به عنوان مجموعه‌ای از شی‌هاست که با یکدیگر تعامل دارند.

رویکرد طراحی شیءگرا تأکید قوی بر انکاپسلیشن، ارث‌بری و چندشکلی دارد، که به توسعه‌دهندگان امکان می‌دهد سیستم‌های نرم‌افزاری قابل ادغام و قابل استفاده مجدد بسازند.

در زیر برخی از مفاهیم کلیدی که جهان شیءگرا را تشکیل می‌دهند آورده شده است:

شی‌ها– شی‌ها موجودیت‌های دنیای واقعی هستند و به عنوان عنصر اساسی عمل می‌کنند.
کلاس– کلاس به عنوان نقشهی یک شی عمل می‌کند.
استخراج– استخراج رفتار یک موجودیت واقعی را نشان می‌دهد.
انکاپسلیشن– انکاپسلیشن داده‌ها را با هم تجمیع می‌کند و آنها را از تأثیرات خارجی محافظت می‌کند.
ارث‌بری– ارث‌بری امکان ایجاد کلاس‌های جدید از کلاس‌های موجود را فراهم می‌کند.
چندشکلی– چندشکلی توانایی وجود در چند شکل را تعریف می‌کند.

UML در برابر OOD

یکی از شباهت‌های کلیدی بین UML و OOD این است که هر دو بر اصول برنامه‌نویسی شیءگرا استوار هستند. نمودارهای UML نمایش بصری از شی‌ها و تعاملات در یک سیستم نرم‌افزاری ارائه می‌دهند، در حالی که OOD بر طراحی و پیاده‌سازی واقعی این شی‌ها تمرکز دارد. همچنین هر دو UML و OOD تأکید می‌کنند که مدلسازی سیستم‌های نرم‌افزاری باید به گونه‌ای باشد که درک، نگهداری و اصلاح آن در طول زمان آسان باشد.
با این حال، تفاوت‌های کلیدی بین UML و OOD نیز وجود دارد. بزرگترین تفاوت این است که UML یک زبان بصری است، در حالی که OOD یک رویکرد طراحی است. این بدان معناست که UML برای نمایش طراحی یک سیستم نرم‌افزاری استفاده می‌شود، در حالی که OOD برای ساخت واقعی سیستم نرم‌افزاری به کار می‌رود. علاوه بر این، UML استانداردی است که توسط گروه مدیریت شی‌ها (OMG) نگهداری می‌شود، در حالی که OOD استانداردی نیست و می‌تواند توسط سازمان‌های مختلف به روش‌های مختلف پیاده‌سازی شود.
تفاوت دیگر بین UML و OOD این است که UML معمولاً برای مدلسازی و مستندسازی سیستم‌های نرم‌افزاری استفاده می‌شود، در حالی که OOD برای طراحی و پیاده‌سازی واقعی سیستم‌های نرم‌افزاری به کار می‌رود. نمودارهای UML برای نمایش ساختار و رفتار یک سیستم نرم‌افزاری استفاده می‌شوند، در حالی که OOD بر پیاده‌سازی این ساختارها و رفتارها تمرکز دارد. این بدان معناست که UML معمولاً توسط مهندسان نرم‌افزار، طراحان و تحلیلگران برای دیداری و ارتباط طرح‌های خود استفاده می‌شود، در حالی که OOD توسط توسعه‌دهندگان برای ساخت و پیاده‌سازی واقعی سیستم نرم‌افزاری به کار می‌رود. این تقسیم کار بین مدلسازی و طراحی به فرآیند توسعه کارآمدتر و مؤثرتری منجر می‌شود، زیرا طراحان و توسعه‌دهندگان می‌توانند با هم کار کنند تا سیستم نرم‌افزاری‌ای بسازند که نیازها و انتظارات ذینفعان را برآورده کند.

UML و طراحی شیءگرا: یک شراکت تکمیلی

UML (زبان مدلسازی یکپارچه) و طراحی شیءگرا (OOD) دو ابزار مرتبط هستند که به همکاری با هم یک راه‌حل کامل برای توسعه نرم‌افزار ارائه می‌دهند. UML یک زبان گرافیکی است که برای مدلسازی و مستندسازی سیستم‌های نرم‌افزاری استفاده می‌شود، در حالی که OOD یک روش طراحی است که بر استفاده از شی‌ها، ارث‌بری، انکاپسلیشن و چندشکلی تأکید دارد تا سیستم‌های نرم‌افزاری قابل ادغام و قابل استفاده مجدد بسازد. UML نمایش بصری ساختارها و رفتارهای یک سیستم نرم‌افزاری ارائه می‌دهد، در حالی که OOD پیاده‌سازی این ساختارها و رفتارها را فراهم می‌کند. ترکیب UML و OOD فرآیند کامل توسعه نرم‌افزار را ایجاد می‌کند، که در آن طراحی با استفاده از نمودارهای UML نمایش داده و مستندسازی می‌شود و سپس با استفاده از مفاهیم OOD پیاده‌سازی می‌شود. UML و OOD به یکدیگر تکمیلی هستند و همکاری آنها منجر به طراحی، مستندسازی و پیاده‌سازی بهتر نرم‌افزار می‌شود.

نتیجه‌گیری

در پایان، UML و OOD هر دو ابزار مهمی برای مدلسازی و طراحی سیستم‌های نرم‌افزاری هستند، اما هر کدام وظایف متفاوتی دارند و توسط افراد مختلف در فرآیند توسعه استفاده می‌شوند. UML روش استانداردی برای مدلسازی و مستندسازی سیستم‌های نرم‌افزاری ارائه می‌دهد، در حالی که OOD یک رویکرد طراحی است که برای ساخت و پیاده‌سازی این سیستم‌ها به کار می‌رود. وقتی به طور هم‌زمان استفاده شوند، UML و OOD می‌توانند به اطمینان حاصل کردن از اینکه سیستم‌های نرم‌افزاری به گونه‌ای طراحی و ساخته شوند که درک، نگهداری و اصلاح آنها در طول زمان آسان باشد، کمک کنند.

منابع دیگر UML

وبسایت رسمی UML (uml.org)
TutorialsPoint (tutorialspoint.com/uml)
GeeksforGeeks (geeksforgeeks.org/uml-زبان-مدل‌سازی-یکپارچه)
ویکی‌پدیا (wikipedia.org/wiki/زبان_مدل‌سازی_یکپارچه)
IBM Developer (developer.ibm.com/articles/tag/uml)
DZone (dzone.com/articles/tag/uml)

منابع UML Visual Paradigm

This post is also available in Deutsch, English, Español, Français, Bahasa Indonesia, 日本語, Polski, Portuguese, Ру́сский, Việt Nam, 简体中文 and 繁體中文.